بعضی از فیلمها هستند که نباید برایشان هیچ نوشت .

 خودشان مثل الماس درخشانند و مثل بهترین

سخنوران، گویا . بهترین مثال آن فیلمهای( بیلی وایلدر)

مثل ( آپارتمان) یا تیم برتون و بهترین فیلم چند سال

 اخیر تاریخ سینما ( ماهی بزرگ )است که هر

 بار خواسته ام مطلبی راجع به آنها بنویسم دستم

 لرزیده است .

بعضی از فیلمها هستند که بعد از دیدنشان باید

پیاده راهی طولانی پیداکرد و فقط راه رفت و

 به فیلم فکر کرد . فیلم باید به مانند مزه ی

 قهوه ای تلخ ، ذره ذره ته نشین شود تا اثر

 بخشی طولانی تری داشته باشد.

این ۲ فیلم از ( ریچارد لینک لیتر) از دسته ی

 همین فیلمهاست و به کسانیکه هنوز آنها را ندیده اند

 پیشنهاد می کنم که یک وقت ۴ ساعته برای خود

خالی کنند تا هر ۲ فیلم را به دنبال هم بینند و راه را

برای رخنه ی زیبایی فیلم در وجود خود باز کنند.