نام فیلم: (red road)

کارگردان: آندریا آرنولد

راه سرخ ازآن دست فیلمهایی است که نه تنها قهرمان در آن

تعریف واضح و کلاسیک را نداردبلکه کارکردی معکوس دارد

 و در زمره ی فیلمهایی چون ( کودک) ( راههای جانبی)

( پنهان) قرار می گیرد که در همه ی آنان ، کاراکتر اصلی

فیلم از ابتدا شکست خورده است و با دست زدن به اعمال

در واقع  ضد قهرمانانه سعی در جذب حس همذات پنداری

تماشاگررا دارد و در این بین ( راه سرخ) با کمک

چیره دستی فیلمنامه نویس وتوانایی کارگردان خود

توانسته است این راه را پر قدرت و کامل بپیماید  تا

جاییکه در انتها ، فیلم این توانایی را دارد

تا مخاطب را در سردی و عمق حسرت شخصیت

 اصلی فیلم شریک کند چون همه ی ما به

صورت طبیعی در زندگی تجربه ی شکست را

داشته ایم ، این حربه به نقطه ی اتکای اصلی

فیلم در مواجهه با تماشاگر بدل می شود.

در چند سال اخیر تکنیک کاشت اطلاعات فیلم

در جایی و برداشت به موقع از آن در جایی دیگر

از فیلم از فرط تکرار دیگر جذابیت خود را از

 دست داده است اما در این تکنیک هم فیلمساز

توانسته است به مخاطب خود رو دست زده و

 در فینال فیلم او را در موقعیت کیش و مات قرار

داده و او را مجبور می کند تا مدتها بعد از پایان

فیلم به سرنوشت شخصیتهای قصه فکر کند

و با آنها درگیر باشد.

در واقع بر خلاف الگوی موفق استفاده از این

 تکنیک یعنی ( مظنونین همیشگی) ، در

( راه سرخ) تکنیک کاشت قصه هر چه که

پیش می رویم بیشتر به فرو رفتن شخصیت

اصلی فیلم در تباهی و تلخی مواجهه با واقعیت

 منجر می شود تا رستگاری او .و با تعقیب او

در طول قصه بیشتر از هر چیز این نکته روشن

 می شود تمام تلاش او در طول فیم برای کم

کردن از عذاب وجدانی است که او را در

مرگ دختر و شوهرش مقصر می داند.