گوسفندانی بودیم

                                         خرمان کردند

                                                                گرگ شدیم....

   با شور شوق فراوان می خواستیم تا برای عید نوروز برنامه ی  ویژه ای داشته باشیم

  اما با    نتایج انتخابات اخیر و توقیف فله ای مطبوعات در روزهای آخر سال

  انگیزه ی این کار را  تا حد زیادی ار دست رفته می بینیم .

  با این حال برای احترام به مخاطبان این وبلاگ از روز اول فروردین

و در طول تعطیلات هر روز مطلب جدیدی در این وبلاگ قرار می گیرد .

امید که فرداهای بهتری را به چشم  ببینیم ...

                                                                      سال نو مبارک

          توقیف نشریه ی فر هنگی و ارزشمند ( هفت )

                    را به تمامی اهل فرهنگ و هنر این مملکت بیچاره

                                                    تسلیت عرض می کنیم .

نگاهی به نمایشنامه ی ( ملاقات با بانوی سالخورده )  نوشته ی فردریش دورنمانت

  (( ... هیچ چیز موحش تر از هیولای فقر نیست ، چه در فقر ، حوادث راه ندارند و نوع بشر در

     آن مایوس و نا امید پیچیده می شود و ردیف می کند روزهای خراب را در پس روزهای خراب ..))

    فقر در جهان بینی دورنمانت جایگاه ویژه ای دارد و عنصری است که می تواند بر خیلی از

    مناسبات بشری تاثیر گذار باشد. اما هدف او در کارهایش این نیست که برای این نوع

    مناسبات چاره ای بیاندیشد یا راهکاری ارائه دهد بلکه او جز درام نویسانی است که

     درآثار خود فقط به طرح سوال می پردازند و در این نمایشنامه که جز بهترین و قویترین

    درامهای قرن ۲۰ هم محسوب می شود جواب سوال ابتدای متن را از مخاطب خود می طلبد.

   داستان نمایشنامه ی ( ملاقات ...) در شهری کوچک و متروک به نام گولن رخ می دهد

   که پر تنوع ترین کار مردمان آن نشستن بر کنار خط آهن و به نظاره نشستن عبور

    ترنهای راه آهن آلمان و افتخار به سر ساعت بودن آنهاست.

   این متروک بودن و تکرار روزها را ورود ( کلارا زاخانسیان ) بانوی پیر و مولتی میلیاردری

  که سالها قبل به سبب حکم نا عادلانه ی دادگاه همین شهر مجبور به ترک گولن شده است به هم میزند

   و آنها را در مقابل قبول یا رد پیشنهادی قرار می دهد که به نوعی همه ی ما مخاطبان نمایش ممکن

   است روزی مجبور به رویارویی با آن می شویم و همانطور که معلم نمایشنامه می گوید:

   ـ همه ی ما روزی این بانوی سالخورده را ملاقات می کنیم ...

   و برای دورنمانت این مهم است که ما بدانیم در آن رئز چه جوابی برای او خواهیم داشت .

   آنتا گونیست و پروتاگونیست قصه آنطور که از ظاهر قصه بر می آید کلارا و آلفرد ایل نیستند

  بلکه در این درام فقر به مواجهه با مردمی می آید که زندگی نکبت بارشان راهی جز پا گذاشتن

  بر روی انسانیت و مشی متمدانه ی اروپایی آنها باقی نمی گذارد .

    من و همسرم

      فيل گاردنر[1]                               

      ترجمه: نگار صائن

من و همسرم، سي سال در خوبي و خوشي زندگي كرديم. سي سال صفا.

زندگي سرشار از لذت و رضايت دائمي. تعطيلات پي در پي، بهترين

 رستوران ها،خاطرات جمعي. يك دوجين از دوستي هاي دوطرفه.

 احساس مشترك امنيت مالي.

خلاصه اينكه، زندگي بدون نگراني و اعصاب خردي. و مهمتر از همه

 اينكه ما هردو توافق داشتيم كه سكس، چيز خارق العاده اي بوده است.

سه دهه عشق و خنده. زندگي واقعا خوبي داشتيم.

و شادي ما در روزي از روزهاي تابستان گذشته پايان گرفت. روز پنجم

 آگوست 2003 بود. درست يك هفته بعد از سي امين سال تولد من.

و آن، روزي بود كه ما همديگر را ديديم.

       نشریه ی دانشجویی ( چهار ـ پنج ـ یک) برگزار  می کند:

                   نشست    (  یک شب ، یک فیلمساز )

                        نمایش فیلم:       ناف

                                         کارگردان: محمد شیروانی

                    همراه با جلسه تحلیل فیلم با حضور فیلمساز و مانی حقیقی

       زمان: چهارشنبه : ۱۵/۱۲/۸۶    ساعت : ۱۶

       مکان: دانشکده ی سینما تئاتر دانشگاه هنر

      آدرس: خیابان مفتح ـ کوچه ی ورزنده ـ بعد از ملک الشعرای بهار ـ دانشکده ی سینما وتئاتر

                                    شرم  

دبي اورتون[1]                        

ترجمه: نگار صائن                           

امروز تصميم به فرار دارم و با تراموايي به نام "هوس" به سوي تو خواهم

آمد.

در كافه وارف[2] به انتظار تو خواهم نشست. هنگامي كه غروب

آفتاب،آسمانها رارنگ قرمز مي زند، به نزدم بيا.

پس از آنکه از جسمم، كام گرفته و پول هايم را بر باد داده باشي، سوار اسبي

"شرم" نام، به اسارتگاهم باز خواهم گشت. 

همه ی ما متهمیم . همه ی ما که مخاطب کتاب (( یعقوب یاد علی )) بوده ایم الان محکوم هستیم .

حکم دادگاه او حکم ماست .  نمی دانم چرا برای بازداشت ما اقدام نمی کنند .

جالب است . دارد روزگار کتاب ( آتش افروزان ) نوشته ی : ری برادبری ،

در جامعه ی ما تکرار می شود . دهانت را می بویند ...

به نویسنده ی مملکت می گویند فکر نکن ، تخیل ممنوع ، در اندیشه ات را گل بگیر

                                    خسته شدم از این همه حماقت .  

 در جنگ یونان و خشاریارشا ، که  شاه قریب نیم میلیون سرباز ایرانی را

از مردم ماورا النهر تامدیترانه ،به سرزمین کوچک یونان کشاند،در تنگه ی

ترموپیل سیصد تن از مردم اسپارت سرداری (( لیونیداس ))بااینکه

می توانستند دره را رها کنند و بگریزند ، ماندند و همه کشته شدند و بعدها

بر گور جمعی آنان نوشته شد :

ـ ای رهگذر ، به لاسدمونی ها بگو که ما در اینجا خوابیده ایم تا به قوانین

 آن (( وفادار )) باشیم ...

                                                                                          ایران باستان ص ۷۸۴  

                           Rescue Down 

  "جنگل هیچوقت بر ضد سرباز نیست!" 

             (از متن فیلم)

     طبیعت در آخرین فیلم ورنر هرتزوگ بار دیگر به نبرد با شخصیت  قصه

     می پردازد. در فیلم های این فیلمساز به مانند: " آگوئیره: خشم خدایان"،

    همیشه مبارزهای بین انسان و طبیعت در جریان است. طبیعتی که همیشه هم 

    دلرحم نیست و گاهی حد نهایی قدرت خود را به رخ می کشد. 

    و این بار، قصه ی حضور یک خلبان در جنگ ویتنام محملی شده است

    بر بیان این تم همیشگی.

 فیلم " Rescue Down" برخلاف فیلم های

   چند ساله ی اخیر، فیلمی ضد جنگ نیست، در واقع فیلمساز از موقعیت

   جنگ ویتنام برای بیان حرف خود استفاده کرده است و این تفاوت را در

   همان سکانس آغازین فیلم عیان می کند.صحنه ای از بمباران دهکده های

   ویت کونگ ها که بصورت slow و همراه با یک موسیقی لایت و شاعرانه

   به تصویر در می آید، هیچ نشانی از خشونت جنگ را در خود ندارد و نوعی

   از یک آشنایی زدایی از فرمول ثابت هالیوود در اینگونه فیلم ها تبدیل می شود. 

   اما همه ی این تصاویر به نوعی مقدمه ای برای رسیدن به قصه ی اصلی

    محسوب می شوند که همان قصه ی همیشگی نبرد بین انسان و طبیعت است

    که می توان نقطه ی شروع آن را صحنه ی سقوط دیتر در دل شالیزارها

    دانست.

    دیتر با یک هواپیمای جنگنده ی قدرتمند از عرشه ی یک ناو هواپیما بر پرواز

    می کند اما انتخاب قاب های هرتزوگ ، چیزی فراتر از این ظاهر فریبنده را

    دنبال می کند. در تمام طول صحنه ی پرواز تا سقوط دیتر، نوع کادربندی

    فیلمساز به گونه ای است که فقط دیتر و طبیعت زیر پایش  را می بینیم و دیتر

    را در مقابل این طبیعت بیکران تنها می یابیم. در واقع می توان نقطه ی

    شروع پرواز را آغاز نبرد میان طبیعت و دیتر دانست.

     با نگاهی دیگر به حتی می توان شلیک اولین موشک هواپیمای دیتر را که 

    بر دل طبیعت فرو می افتد،  نقطه ی استارت این جدال دانست، چون گلوله

    هایی که سبب آسیب رسیدن به هواپیما و در نهایت سقوط آن می شود از یک

    منبع ناپیدا از دل درختان شلیک می شود و گویی این خود جنگل است که به

   سمت هواپیما شلیک می کند.

   هرتزوگ همیشه دوست داشته است تا در فیلم هایش مرز میان مستند و روایت

   داستان را محو کند بطوریکه تفکییک این دو مقوله در هنگام تماشای فیلم،

  آسان نباشد. این رویکرد در این فیلم چنان با تردستی و مهارت انجام می شود

  که فقط می توان آن را مهر تاییدی بر توانایی های هرتزوگ به حساب آورد.

  در واقع پس از سقوط " دیتر دنگلر"،دوربین به طور نامحسوس به P.O.V

  او بدل می شود و هرچه که نگاه جستجوگر او می بیند به طور غیر مستقیم

  در ذهن تماشاگر ثبت می شود و پس از تماشای فیلم، او را متوجه می کند که

  بدون اینکه بفهمد اطلاعات زیادی راجع به نوع زندگی مردمان بومی، شکل

  خانه ها، نوع تغذیه و ... ویت کونگها به دست آورده است.

  نوع نگاه انسان شناسانه ی هرتزوگ هم در این فیلم قابل توجه است. فیلم با

  نوعی سرخوشی ذاتی که مختص فرهنگ آمریکایی است شروع می شود که

  نقطه ی اوج آن در صحنه ی تماشای فیلم مستند آموزشی عملیات نجات شکل

  می گیرد. جایی که در فیلم مورد نظر، بازیگری چشم روشن و مو بلوند،

  همچون دیگر ابرقهرمانان ساخته شده در هالیوود، جایگزین سربان واقعی ی

  شده است که همه یا سیاه پوستند یا ریشه ی آسیایی دارند و یا مثل دیتر دنگلر

  مهاجرانی از کشورهای اروپایی هستند که آمریکا برای آنان مفهوم وطن را

   ندارد بلکه آنها از شرکت در جنگ به دنبال هدف دیگری هستند.

  در نظر هرتزوگ، قهرمان بازی ابرقهرمان های ساخته ی هالیوود فقط

  برای مشاهده گران بیرون آمریکا و آمریکائیانی  که چشم و گوش بسته،

   خوراک تبلیغاتی هالیوود را می بلعند قهرمان هستند در حالیکه واقعیت بر

   چیز دیگری صحه می گذارد. اما آیا این سرخوشی ذاتی می تواند نجات بخش

  باشد و بر طبیعت فائق آید؟

  جواب هرتزوگ منفی است! و اثبات این جواب منفی ۵ نفر دیگر را هم در

  این نبرد، همراه دیتر می کند. در واقع هم بندان دیتر در بازداشتگاه ویت -

  کونگها تنها بخاطر ترس از طبیعت است که سالیان زیاد را در آن وضعیت

  فلاکت بار سپری کرده اند. اما تفاوت دیتر با آنها در این است که به سلاحی

 به نام امید مسلح است ، در تمام طول گذران روایت در بازداشتگاه، دیتر

 لبخند بر لب دارد و خود هرتزوگ هم با قرار دادن موقعیت های طنز در طول

  کنش ها سعی بر نشاندن این لبخند بر لب تماشاگر خود دارد. این لبخند در واقع

  نمود بیرونی این امید است.

 سلاح دیگری که دیتر دنگلر به آن مسلح است، ریشه در اصلیت او دارد  و آن

  واقع بینی و عقل گرایی اروپایی است که در ذات او وجود دارد. همانطوری

  که در جایی از فیلم می گوید سال های کودکی خود را به شاگردی یک

  ابزارساز گذرانده است و در نهایت می بینیم که همین شاگردی به کمک او

 می  اید تا در نهایت در این نبرد پیروز شود و بر طبیعت غلبه کند و در واقع

  به نوعی رستگاری دست پیدا کند و در همین رستگاری، هیچیک از هم بندان

  او لیاقت همراهی اش را ندارند چون در طول طرح نقشه ی فرار، همواره

   مرده هستند و هیچ امیدی به این رهایی ندارند و دست آخر با شک در این

  فرار شرکت می کنند اما ابن نا امیدی حکم به شکست آنان در نبرد با این

  طبیعت بدوی را می دهد. 

  اگر به سیاهه ی فیلم هایی که هرتزوگ در این سال ها ساخته است نگاهی

   بیاندازیم به فیلمی مستند برمی خوریم  به نام " دیتر کوچولو عاشق پرواز

  است" که در سال ۱۹۹۷ ساخته شده است و شامل مصاحبه های هرتزوگ با

  دیتر دنگلر واقعی و شرح ماجرای اتفاقات فیلم اخیر است. در واقع این قصه

  چنان برای او جذابیت داشته و آن را محمل خوبی برای بیان دغدغه هایش

  یافته است که اکنون پس از ده سال دوباره به سراغ آن رفته و روایت جدیدی

  از آن را عرضه کرده است. اما در آن فیلم مستند هم به مانند این فیلم، هدف

 هرتزوگ شرح جزئیت فرار دیتر نبوده است بلکه تاکید بیشتر او بر خارجی

  بودن دیتر است و اینکه چه انگیزه ای او را به شرکت در جنگ آمریکا با

 کشوری دیگر ترغیب کرده است.

 هرتزوگ، خود آلمانی است و در نتیجه از چشم یک آلمانی به نام دیتر دنگلر

 به این جنگ می پردازدو در نهایت فقط  به هموطن خود اجازه می دهد که در

 نبرد با طبیعت پیروز شود و سرخوشی و خوش بینی مفرط آمریکایی در نبرد

 کاربردی ندارد، هرچند در رویکردی مدور و تسلسل وار بار دیگر قهرمان  

 خود را مقید و معتقد به همین فرهنگ نشان می دهد، آنجا که در انتهای فیلم

 زمانیکه مجری از دیتر می پرسد که به چه چیز معتقد است، او جواب می دهد:

 - من فقط به کباب گوشت اعتقاد دارم!

                                                      امیر موسوی.

                                                           دی ۸۶

 

   پرسپولیس جایزه "سزار" فرانسه را برد

 انیمیشن پرسپولیس ساخته مشترک "مرجان ساتراپی" و "ونسان پارونو" فرانسوی در جشنواره "سزار" فرانسه، برنده جایزه بهترین فیلم اول شد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه از پاریس، این فیلم در حضور اعضای اصلی هنر هفتم به ریاست "ژان روشفور" نویسنده فرانسوی و "كریستین البانل" وزیر فرهنگ فرانسه به نمایش درآمد و جایزه فیلم اول سی و سومین دور این جشنواره را از آن خود کرد.

 

انیمیشن پرسپولیس كه وقوع انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹ را بر اساس زندگی‌نامه "مرجان ساتراپی" روایت می‌كند، تاکنون یك‌میلیون و دویست هزار تماشاگر در فرانسه را به سوی خود جلب كرده‌است.

این انیمیشن پیش از این نیز جایزه هیئت ژوری آخرین جشنواره كن را نیز برده‌بود و در فهرست بهترین فیلم انیمیشن برای شركت در جشنواره اسكار نیز قرار گرفته‌است.

                                 به نقل از http://radiozamaaneh.com

فیلم:

   ۱) Batman Begins ( بتمن مي آغازد)

   كارگردان: كريستوفر نولان.

     (Christopher Nolan)

   ۲) The Prestige

   كارگردان: كريستوفر نولان.

     (Christopher Nolan)

     ۳) The phone Booth (باجه تلفن)  

   كارگردان: جوئل شوماخر (Joel Schumacher)

     كتاب:

   ۱) روزی روزگاری، دیروز. داستان های منتخب نیویورکر.

      ترجمه ی لیلا نصیری ها. نشر مروارید

     ۲) از مجموعه کتاب های نشر ماهی از

      "فردریش دورنمات"  با ترجمه ی :

      س.محمود حسینی زاد.

       قول.       

       سوء ظن.      

       قاضی و جلادش.

     شنیدنی:

   ۱) موسیقی متن فیلم ماهی ها عاشق می شوند.

     ساخته ی علی صمدپور.  

    ۲) موسیقی متن فیلم لاکپشت ها پرواز می کنند.

      ساخته ی حسین علیزاده.

    ۳) آلبوم همه چیز برای تو. اثر علیحان.

     (Hersey Senin Icin,Alihan )

     ۴) آلبوم های گروه کیوسک. خواننده و آهنگساز:

      آرش سبحانی