شاوشنگ، قصه ی

عصيان روح انساني است

 «فرانك دارابونت»

داستانی درباره ی انعطاف پذيري يك

انسان

نكته اصلي در فيلمنامه هايي 

مثل شاوشنگ ، شخصيت پردازي است.

داربونت را فيلنامه‌نويس و كارگردان مي‌دانند. او

پيش از آنكه دست به ساخت فيلم بزند فيلم

نامه‌هاي بسياري را نوشته كه ديگران تبديل

به فيلم كردند. پس منطقي است كه رهايي از

شاوشنك فيلمي كاملا مبتني بر فيلمنامه باشد.

شاوشنك فيلمنامه‌اي است كه به اعتقاد من (و

البته بسياري از منتقدين) با مهارت تمام نوشته

شده و تحليل وجوه اصلي آن لذت بخش و

آموزنده است.

همان طور كه در بالا نيز اشاره شد از جمله

دارابونت مي‌توان اين گونه نتيجه گرفت كه

تلاش اصلي فيلمنامه نويس شخصيت

پردازي بوده. دارا بونت براي خلق شخصيتهاي

پيچيده و كار شده دليل خوبي داشته او قصه‌اي

دارد با مصالح اوليه انساني. انسانهايي

كه نمي‌خواهند مغلوب عادت و تكرار شوند. كار

مي‌كنند. انسانهايي كه از يك منظر با فضاي خرد

كننده ي زندان مبارزه مي‌كنند و از منظري

ديگري در برابر روزمرگي ايستاده‌اند. فيلمنامه به

ما نشان مي‌دهد كه اگر به روياهايمان اعتقاد

داشته باشيم «غير ممكن وجود ندارد».

دارابونت در طول كار از هنر مكمل

فيلمنامه‌نويسي استفاده مي‌كند (هر چند كه

مي‌توان تمام درسهاي فيلمنامه‌نويسي را در

فيلمنامه او مثال زد، همچون ايجاز- نمونه عيني

اين جمله كه دير وارد سكانس

شويد و زود خارج شويد- و يا ديالوگ‌نويسي كه

هر سه وظيفه اصلي يك ديالوگ درست-

شخصيت پردازي پيش برد داستان با حد پذيري و

ماندگاري در ذهن- را دارا مي‌باشند) و البته دو

شاخص اصلي مورد نظر من شخصيت‌پردازي و

كاشتهايي هستند كه در شبكه‌اي متناوب

قصه را تا انتها پيش مي‌برند.

اول: شخصيت پردازي          

رهايي از شاوشنگ چندين شخصيت اصلي مانند

اندي دوفرين، رد، رئيس نورتون، دارد و تعدادي

شخصيت فرعي مانند بروكس هاتلن

(پيرمرد كتابدار) كاپيتان هادلي (سرنگهبان) تامي

ويليمامز (شاگرد جوان اندي) جاگز (زنداني شرور

( و اصلي ترين كاراكتر فيلم ارزي

است. مردي كه حصار نااميدي را طي نوزده

سال كار مداوم مي‌شكند.

ما با اندي در يكي از بدترين لحظات زندگيش روبرو

مي‌شويم. انتخاب اين لحظه براي معرفي او

تمام پيش فرضهاي ما  از يك قهرمان

تمام‌عیار را بسيار از بين مي‌برد. اندي را

 نخست در حالي مي‌بينيم كه

با اسلحه اي در دست نزديك ماشينش ايستاده

و در سكانس بعدي اندي كه به دوبارحبس ابد

محكوم شده از سوي قاضي اين گونه توصيف

مي‌شود: « آقاي دوفرين من اعلام مي‌كنم كه

شما موجودي بي رحم و

وحشي هستيد كه انسان حتي توان نگاه كردن

به شما را ندارد.»

اين معرفي در راستاي استراتژي كلي فيلم پيش

مي‌رود تا امكان پيش‌بيني را از مخاطب بگيرد.

مخاطب هم همانند رد (مورگان فريمن)

در ابتدا نمي‌تواند حدس بزند كه اندي نه تنها شب

اول را در زندان دوام مي‌آورد بلكه بعد از نوزده

سال تلاش تمام زندگي از دست

رفته‌اش را دوباره بازسازي مي‌كند.

سكانس شرط بندي دومين حضور رد در قصه

است. ما پيش از اين رد را در برابر هيئت منصفه

براي درخواست آزادي مشروط ديده بوديم.

و حالا از اينجا به بعد قصه از زبان رد روايت

مي‌شود. انتخاب رد به عنوان راوي چند امتياز به

فيلمنامه‌نويس مي‌دهد:

اول: ما را از نقشه ها و برنامه هاي

اندي دوفرين دور نگه مي‌دارد. (جلوگيري

از پيش بيني مخاطب)

دوم: همان طور كه اندي درو‌نيات خود را

از ديگران پنهان مي‌كند، مخاطب نيز از آنها

محروم مي‌ماند. تا شخصيت اندي دور از

دسترس بنمايد (شخصيت پردازي).

سوم: استفاده از نريشن را ممكن

مي‌سازد. نريشنهايي كه گاهي قصه را پيش

مي‌برند (به سبك قصه‌پردازي كلامي كه در  

 تصوير نمي‌نشست. و جالب اينكه در خود

نريشن‌ها نيز تعداد زيادي

كاشت براي ضربه انتهايي قصه قرار مي‌گيرد.)

و در كل انتخاب رد به عنوان راوي پيروي

از اين اصل است:

«بزرگترين نويسندگان كساني

هستند كه بهترين  منظرها را براي

رسوخ به دورن افراد جستجو

كنند.»

رد، خود نيز جز مكمل شخصيت اندي است. او

رفته رفته اميد به رها شدن را از دست مي‌دهد.

ما محاسبه در خواست عفو مشروط را براي

او مي‌بينيم و گفتگوهاي او در جلسه آخر مبين

قضيه است. او جايي به اندي هشدار مي‌دهد كه

اميد چيز خطرناكي است و همواره در

كنار اندي نمونه ديگري از تطابق با زندان را

براي مخاطب مي‌سازد. از آنجايي كه راوي قصه،

رد است شناخت شخصيت اندي از اعمال و

رفتار او ممكن مي‌گردد (كه اين خود از اصول

فيلمنامه نويسي است) ما سعي و جديت اندي

را در مبارزه طولاني او با گروه سيستوز و

درگيريهاي پياپي او و باگز را شاهديم و همين‌طور

نامه‌هايي كه هر هفته، براي درخواست كمك

مالي، به كتابخانه براي مركز پست

مي‌كند- پايه ريزي باور پذير ي ما در شكل فرار

او- ما دنياي پنهان دروني اندي را در سكانس

پخش اپراي فیگارو، در محوطه زندان، و پس از

آن در گفتگو با هم بندانش مي‌بينيم و حتي

مي‌گويد تمام اين مدت آقاي موتزارت هم همراه

من بود. » تا پنهان كاري نوزده ساله ي او

را بپذيريم. ما جسارت اندي را ابتدا در مواجه با

كاپيتان هادلي براي پيشنهاد اندي جهت رفع

مشكلات مالياتي او روي پشت بام كارخانه

زندان مي‌بينيم و سپس هنگامي كه اندي برابر

رئيس نورتون او را  احمق خطاب مي‌كند. تا

جسارت او را براي اقدام به فرار از زندان

بپذيريم- و همين طور زنده بودن اميد را در وجود

اندي در كتابخانة زندان شاهديم كه چه طور از

هيچ ساخته مي‌شود و گسترش پيدا مي‌كند و

منجر مي‌شود به ديپلم گرفتن

زندانياني چون تامي ويليامز…

و البته تعدادي از بهترين شخصيت هاي فرعي را

نيز در همين فيلمنامه شاهديم از جمله رئيس

نورتون. رئيس نورتون تجسم عيني

نيروي كنترل كننده درون زندان است. حضور

پررنگ او و قدرت بسيار اوست كه پيروزي را در

پايان قصه دلچسب مي‌كند. طبق يك

قرارداد قديمي، ضد قهرمان قدر،‌ قهرمانان را

قويتر مي‌سازد. شخصيت رئيس نورتون و علاقه

ظاهري او به نظم و انجيل ما را به

ياد كشيش هاي قرون وسطي مي‌اندازد.

خونسردي او در لحظه مرگ تامي و يا هنگام

گرفتن رشوه و برخورد غير انساني او با اندي،

شخصيت او را در نظر ما منفورتر مي‌سازد.

رئيس نورتون ديواري است كه اندي بايد از آن

بگذرد.

يكي ديگر از شخصيت هاي فرعي درون

فيلمنامه كه بسيار عالي پرداخت شده، بروكس

هاتلن كتابدار پير است. بروكس كابوس زندان

را مي‌سازد. مردي كه پنجاه سال عمر خود را در

زندان مي‌گذراند و ي را تاب نمي‌آورد. مردي كه

تلاش مي‌كند با كشتن دوست خود اره درون

زندان باقي بماند. بروكس نه تنها آينده پيش بيني

شدة رد و حتي اندي است بلكه اين امكان را به

وجود مي‌آورد تا ما را از

پيش بيني درست پايان قصه دور كند. بروكس

يكي از محتمل ترين پايان‌هاي زندگي يك زنداني

است. همين طور حضور بروكس اين

امكان را به وجود مي‌آورد  كه قصه روايت متناوب

خود را ادامه دهد و حواس مخاطب را كنترل كند.

استفاده از جيك (كلاغ دست آموز

بروكس) هم امكان برگزاري مراسم تدفين

بروكس را باعث مي‌شود.

يكي از دلايلي كه شاوشنك را از ديگر فيلم‌هاي

ژانر فرار از زندان متفاوت مي‌سازد، حضور

بروكس ‌هاتلن است. او نشان مي‌دهد كه

حتي آزادي از زندان هم كار‌ساز نيست، اگر

انسان خود توان زنده بودن را نداشته باشد.

كابوس حضور او بر نيمة پاياني قصه سنگيني

مي‌كند.

پرداخت شخصيت هاي فرعي بسيار خصوصيت

ويژه دارابونت است ،

خصوصيتي كه در شما آثار او (شاوشنگ.دالان

سبز… مجستيك) وجود دارد. گويا دارابونت از

پرداختن به شخصيت هاي فرعي لذت

مي‌برد.

ديگر شخصيت فرعي كه بر روند قصه تاثير

مستقيم دارد تامي ويليامز است. تامي را با يكي

دو سكانس مي‌شناسيم تامي جوان

بي‌كله، جسور، با پشتكار و پر انرژي است. او به

زنداني بودنش فتخار مي‌كند- نشان‌دهندة با  تجر

به بودن او، آنچه كه موجب مرگش مي‌شود.

تامي تبديل به اميد تازه اندي مي‌گردد و آنچه را

كه او براي اندي و رد روايت مي‌كند (يكي از

مهمترين گره‌گشايي‌هاي فيلم) به اين

دليل كاملاً‌ باور پذير است كه ما تامي را بيشتر

باور كرده‌ايم و صداقت او را پذيرفته‌ايم. اين نكته

مهمي است كه داربونت زيركانه از آن

استفاده مي‌كند. دو سه سكانس معرفي تامي

نيز به اين دليل كاملاً‌ از قصه بيرون نمي‌زند كه در

شكل كلي روايت متناوب (كه توضيح

خواهم داد) به يكي از تكرارها وصل مي‌شود.

همان طور كه ما هاتلن را آينده رد فرض

مي‌كنيم. تامي ويليامز را نيز گذشته او و يا هر

يك از زندانيان قديمي كه روزي تازه وارد بوده‌اند.

دوم: كاشت ها

تعداد كاشت هاي قصه آن قدر زياد است كه گويا

قصه تنها براي اين طراحي شده كه ما نتوانيم

پايان آن را حدس بزنيم. با توجه به عنوان

دو پهلوي فيلم  The Shawshank

Redemption

به معني رستگار/ آزاد شدن در شاوشنگ. ما تا

انتها نمي‌دانيم كه منظور رستگاري از نوع مورد

علاقه رئيس نورتون است (جايي از فيلم به

انجيل اشاره مي‌كند و به اندي مي‌گويد:

رستگاري تو اينه. غافل از اين كه چكش سنگ

كوچك اندي درون همان انجيل پنهان شده و يا

رستگاري از آن دست كه اندي در نظر دارد. فيلم

همواره از آشكار كردن آنچه روي خواهد د‌اد

احتراز مي‌كند. و البته در تمام طول فيلم

نگاه بيننده را روي روايتهاي متفاوت خود كنترل

مي‌كند تا اجازه پيش‌بيني كردن پايان قصه را به

او ندهد.براي بيان كاشت ها و جايگاهشان در

روايت، ترتيب اتفاقات را بررسي مي‌كنيم.

1-       قتل همسر اندي

2-       دادگاه + عنوان بندي

3-       رد ردخواست آزادي مشروط براي رد

(مورگان فريمن)

4-       ورود اندي به زندان + شرط‌بندي

روي زندانيان تازه وارد.

5-       معامله بين اندي و رد

6 -     درگيري بين اندي و گروه سيستوز

7-       تعمير سقف كارخانه، معامله بين اندي

 و نگهبان هادلي

8-       اندي نامش را بر ديوار حك مي‌كند.

9-       بيان رفاقت اندي ورد + درخواست

پوستر ريتا هيورث

10-    انتقام اندي از گروه سيستوز و باگز

11-    جستجوي سلول اندي به دست رئيس

نورتون

12-    كار در كتابخانه + انجام امور حقوقي

نگهبانان

13-    پيشرفت اندي ولجاجت در نامه

فرستادن

14-    آزادي بروكس

15-    مرگ بروكس

16-    ارسال كتابها براي اندي

17-    پخش اپراي فيگارو در زندان

18-    اندي پس از انفرادي

19-    رد و درخواست آزادي مشروط

20-    گسترش كتابخانه

21-    طرح رئيس نورتون: طرح داخل و

خارج

22-    معرفي شخصيت خيالي- پيتراستيونس

23-    ورود زندانيان جديد- معرفي تامي

ويليامز

24-    درس خواندن تامي (رابطه تامي

واندي)

25-    كشف بي گناهي اندي دوفرين

26-    برخورد اندي و رئيس

27-    ديپلم گرفتن تامي ويليامز

28-    مرگ تامي

29-    شكست اندي در برابر رئيس نورتون

پس از انفرادي يك ماهه

30-    روياي اندي در گفتگو با رد

31-    تعليق تماشاگر در خود كشي اندي

32-     فرار اندي + جواب كاشتها

33-    روايت فرد از ديد رد، فلاش بك ها و

گره گشايي

الف) فرار اندي

ب) نقد كردن پول ها

ت) كشف فساد مالي رئيس نورتون

34-    حسرت رد و تجربه روياهاي اندي

35-    جلسه درخواست عفو مشروط رد

36-    تكرار جايگاه هاتلن براي رد

37-    رفتن رد به مكزيك

ابتدا با بيان چند نمونه از كاشت‌ها سعي

مي‌كنم شيوة ی مورد استفاده ی دربونت را

توضيح دهم. يكي از اولين كاشت‌هاي قصه

در سكانس 5 و هنگام نريشن رد پس از

خريدن چكش سنگ اتفاق مي‌افتد؛ وقتي رد

مي‌گويد: «فكر مي‌كنم با اين چكش ششصد

سال طول بكشد اگر كسي بخواهد تونل

بكند.»

با اين ترفند ما شاهد دسترسي اندي به ابزار

رهایی‌اش هستيم اما فكر نمي‌كنيم با اين

ابزار بتوان از زندان فرارکرد. و در سكانس

  8هنگامي كه اندي نامش را بر ديوار حك

مي‌كند با خروج زود هنگام از سكانس،

كاشت ديگري انجام مي‌شود. كه جواب

آن را در فلاش بك هاي سكانس 3

مي‌بينيم، وقتي چكش سنگ اندي هنگام

حك كردن اسم او قطعه‌اي از ديوار را

مي‌كند.

كاشت بعدي در سكانس 9 درخواست پوستر

ريتا هيورث است. اندي ابزاري براي پنهان

كردن طونل مي‌خواهد كه ما باز هم

شاهد خريدن آن هستيم اما كاربرد آن را نمي

توانيم حدس بزنيم.

توجه كنيد كه هر كدام از كاشت ها خود با

تكنيكي ديگر پياده شده. (نمونه اول سكانس

5 تنها در صورت وجود نريشن ممكن

مي‌گردد. نمونه دوم هم سكانس 8 طبق

همان قاعدة زود از سكانس خارج شوید و

دير وارد سكانس شويد- توجه به ايجاز

ممكن شده و نمونه آخر درخواست پوستر

هنگامي اتفاق مي‌افتد كه ما شاهد

ديالوگ‌هايي مبني بر رفاقت

اندي و رد هستيم و درخواست عجيب اندي

را دليلي بر اثبات رفاقت بين آن دو

مي‌پنداريم.»

كاشت بعدي در سكانس 11 هنگام گفتگوي

اندي و رئيس نورتون صورت مي‌گيرد. ( كه

بيشتر به آن اشاره كردم) و همين

طور سكانس 14 هنگامي كه جمله: بروكس

هاتلن اينجا بود روي ديوار اتاق اجاره اي

بروكس حك مي‌شود. همان جمله اي

كه رد نيز در كنار آن مي‌نويسد: رد هم اينجا

بود (سكانس 36)

و تفاوت جايگاه اين دو و تفاوت نگاه دو

زنداني آزاد شده را به تصوير مي‌كشد.

 كاشت ديگري در سكانس 22 اتفاق مي‌افتد.

ما شخصيت خيالي پيتراستيونس را به طور

كامل از زبان اندي مي‌شنويم. اما جايگاه اين

سكانس (قبل از آن طرح رئيس

نورتون را ديده ايم- و قبل تر گسترش

كتابخانه را) همه چيز را توجيه مي‌كند.

اگر بيننده بپرسد چرا اين اطلاعات كامل

 داده مي‌شود. جواب اين است كه اين بيان

كنندة نبوغ اندي است و حالا كه قصه رئيس

نورتون را ديده‌ايم دوست داريم اين دو را به

هم مربوط كنيم.

(نه اين اطلاعات را ذخيره كنيم تا سكانس 33

) و يا اينكه چرا اندي اين كار را براي رئيس

انجام مي‌دهد؟ همان طور كه خود

رد (مورگان فريمن) اين سوال را از اندي

مي‌پرسد. پاسخ را

اندي به مخاطب گفته «من اين كارها را انجام

مي‌دهم كه اجازه ‌دهند كتابخانه را گسترش

بدهم، من ارزان كار مي‌كنم.» اين

ديالوگ همه چيز را توجيه مي‌كند كه جواب

تمام اين كاشت ها سكانس 33 و فلاش

بكهاي فرار اندي است.

 اما نكته‌اي كه باقي مي‌ماند شيوة روايت

متناوب قصه است. دارابوت به تناوب

قصه‌هاي فرعي را پر رنگ مي‌كند و قصه

اصلي را زير آنها پنهان مي‌كند. و البته توجه

كنيد در ساختار روايي فيلم به قرينه

پردازي‌هايي كه با مهارت انجام شد. تكرار

درخواست آزاد مشروط رد در سكانس هاي 3

-19-35 كه مهمترين عنصر فرمي تكرار

شونده است و قصه را به سه بخش

ابتدا ميانه و انتها تقسيم مي‌كند. و همين

طور ارتباط ورود اندي در سكانس 4 و ورود

تامي ويليامرز در سكانس 23 و به همين

نحو روايت توانمندي اندي در امور مالي و

مالياتي در سكانس هاي 29-12-7يا قصه 

پيشرفت كتابخانه در سكانس هاي

20-16-13 و قرينه جالب آزادي رد و هاتلن

در سكانس  هاي 20-16-13 و قرينه جالب

آزادي رد و هاتلن در سكانس 36-15 و جدا

از قرينه پردازي ها مي توان به قصه‌هاي

فرعي مطرح شده نيز اشاره كرد به عنوا مثال

قصه بروكس ها تلن كه ما او را از ابتدا

ديده‌ايم در طول فاصله سكانس هاي 12 الي

15 مهمترين قصه روايت است همين طور

تامي ويليامز كه از ابتداي قصه نبود (ورودش

با قرينه قرار دادن 4-23  كاملا

توجيه شده است و عدم حضور او را در

ابتداي قصه از ذهن پاك مي‌كند) در طول

سكانس هاي 24 الي 28 مهمترين قصه

روايت را تشكيل مي‌دهد از همين دست

قصه رئيس نورتون كه او را هم

از ابتدا ديده‌ايم در طول سكانس هاي 21-22

و 28-29 كاملا پر رنگ مي‌شود  و نبايد

فراموش كرد كه رد هم كه راوي قصه

است پس از فرار اندي در طول سكانس هاي

35  الي  37 به تنهايي روايت را پيش

مي‌برد.

اين تناوب در روايت قصه‌هاي فرعي و اصلي

خود كمك مهمي به دارابونت كرده تا همواره

مخاطب را به سمتي كه دلخواه خود اوست

متوجه كند.

رهايي از شاوشنگ در ميانه دهه نود ساخته

شد دهه‌اي كه مبناي پايان بندي فيلم هاي

هاليوردي ضربه ی نهايي و غافلگير كردن

مخاطب است. از اين حيث، رهايي از

شاوشنك به عنوان يكي از بارزترین این

نمونه‌ها (در كنار مظنونين هميشگي و

محرمانه لس آنجلس و…) است. نمي‌دانم

 آن عده از منتقدان قديمي كه

اعتقاد داشتند (يا هنوز هم دارند) سينما پس

از دهه نود به پايان رسيده چنين فيلمي با

چنين فيلمنامه كلاسيكي را نديده‌اند كه به

حق نمونه ی كاملي از تمام تلاش‌هاي

هاليوود (و در سطح كلي سينماي

بين‌المللی) براي دستيابي به تعادل ميان

روايت و شخصيت پردازي است. من كه خود

بي صبرانه در انتظار فيلم

هاي بعدي فرانك دار ابونت هستم زيرا اعتقاد

دارم روزي خواهد رسيد كه رهايي از

شاوشنك (مانند همشهري كين) مثال تدريس

سينما قرار بگيرد و کاملاً كلاسيك تلقي شود.

فرانك دارابونت بيش از هر چيز به دليل درام هاي

پركشش زندان در آثارش مشهور است. او

كارگردان، فيلمنامه‌نويس و تهيه كننده است.

دارابونت اولين فيلم موفق خود را براي ورود به

سينما به سال 1994 با نام رهايي از شاوشنك (يا

رستگاري در شاوشنك) با بازي تيم رابينز و

مورگان فريمن در نقش دو زنداني محكوم به

حبس ابد ساخت. اين فيلم تحسين منتقدين و

توجه مخاطبان را همزمان كسب كرد و موفق

شد افتخاراتي براي او كسب كند از جمله اسكار

بهترين فيلمنامه و نامزدي گلدن گلوب براي

بهترين كارگرداني.

دارابونت در اوايل كارش در هاليوود به

عنوان طراح صحنه و دستيار توليد فعاليت

مي‌كرد.

او پس از فيلم ترسناك شب جهنمي

(1981) همكاريش را با چاك راسل كارگردان

آن فيلم آغاز كرد.

در اين مدت دارابونت فيلمنامه فيلم كابوس

خيابان الم 3: جنگويان رويا (1987) و باز

نويسي فيلمنامه ی چسبنده (نوشته چاك

راسل) انجام داد.

اومگس 2 را هم در سال 1989 با

همكاري ميك گريس و جيم وكن ويت به

كارگرداني كريس والاس نوشت كه دنباله

فيلم كلاسيك شده مگس (1986) ساخته

ديويد كراننبرگ است.

دارابونت در سال 1990 اولين فيلمش را به

عنوان كارگردان براي يك شبكه كابلي

تلويزيون، با نام زنده به گور ساخت كه يك

فيلم هيجان انگيز با شركت تيم مستون و

جنيفر جيسون لي است.

 به دنبال موفقيتي كه با فيلم رهايي از

شاوشنك در 1994 به دست آورد يك وقفه

پنج ساله در كارگرداني داربونت ايجاد شد. تا

او در سال 1999 با يك فيلم بلند فوق‌العاده به

نام دالان سبز (كه يك درام زندان بود) به

سينما بازگردد. در دالان سبز تام هنكس

در نقش يك زندانبان مهربان ايفاي نقش

مي‌كند و مايكل كلارك دانكن براي ايفاي

نقش جان كافي نامزد اسكار همان سال

شد. فيلم دالان سبز جوايز بسياري را درو

كرد. اين فيلم نامزد بهترين كارگرداني در

اتحاديه كارگردان هاي آمريكا شد و نامزد

سه جايزه اسكار از جمله نامزد اسكار بهترين

فيلم و بهترين فيلمنامه براي دارابونت.

دارابونت در سال 2001 مجستيك را ساخت

دارابونت همراه با جیم کری سر صحنه ی مجستیک

كه نه تنها نظر منتقدين را (به اندازه آثار

پيشين جلب نكرد) در جشنواره ها نيز

موفقيت هاي قبلي دارابونت را تكرار

نكرد. او هم اكنون مشغول پيش توليد فيلم

فارنهايت چهار پنج ياز روي رمان براد بري

است و در جستجوي لوكيشن‌هاي  

مناسب در بلغارستان به سر مي‌برد.

      فيلم شناسي دارابونت

به عنوان بازيگر:

داراكولاهاي جان كارپنتر‌(1998)

به عنوان كارگردان:

زني در اتاق (كوتاه) 1983 (براساس قصه‌اي از استفن كينگ)

زنده به گور 1990

رهايي از شاوشنك 1994

مسير سبز 1999

مجستيك 2001

به عنوان مديرا جرايي:

متوازي 2004

به عنوان تهيه كننده:

درياي سالتون 2002

مجستيك 2001

مسير سبز 1999

به عنوان فيلمنامه نويس:

متوازي 2004

مجستيك 2001

مسير سبز 1999

فرار گربه  ي سياه 1998(براساس رماني از

خودش با همين نام)

رهايي از شاوشنك 1994

مگس 2   1989

كابوس خيابان الم3  1987